COLOMBIA

Moddermassages in Cartagena

2009-08-23T08:44:00.000-07:00

Onze tocht door Zuid-Amerika komt aan zijn einde, met als laatste stop de ommuurde stad Cartagena. De kleurrijke koloniale stad is best mooi om in rond te kuieren, maar de vermoeidheid van twee weken parapenten zit nog in ons lijf dus spenderen we meer tijd op de terrasjes van Cartagena dan er door de straten te lopen.

Een bezoek aan een moddervulkaan (tje) (het ziet er uit als een puist van zand) 50 km buiten de stad blaast onze stramme spieren nieuw leven in. In plaats van lava "spuwt" deze vulkaan lekker warme modder met de stroperigheid van een dikke pap gesmolten chocolade, waar je dus gewoon op blijft drijven. Kopje ondergaan is praktisch onmogelijk, tenzij iemand je "helpt". Voor 10.000 pesos (3 euro) krijgen we elk een fantastische moddermassage en nadien een vrouwtje (jammer genoeg geen Colombiaanse schoonheid) die ons en onze zwembroeken uitwast in het meer. Aaah, Zuid-Amerika, we gaan het missen!!!

Zo vrij als een vogel in Bucaramanga

2009-08-06T10:43:00.000-07:00

"He who binds himself to a joy,
does the winged life destroy.
He who kisses the joy as it flies,
lives in eternety´s sunrise."

- William Blake -

Op 5 Augustus 2009 passeerden we de kaap van 1 jaar reizen. Hard labeur :-), dus besloten we de rugzakken af te gooien en maakten van het huis boven op een berg onze thuis voor twee zalige weken. Vreemd hoe dagdagelijkse dingen een bron van vreugde kunnen zijn als je ze lang niet doet... je kleren in een kast leggen, winkelkarretje volladen, elke dag koken, was en plas doen, ja, zelfs kuisen was een plezier (ieder zijn ding)!

We kwamen hier met als doel de mens z'n oudste droom in vervulling te laten gaan: LEREN VLIEGEN! Samen met Oliver, onze Britse mede-student, verdiepten we ons in de wereld van het parapenten (of paragliden), waar al snel bleek dat de enige manier om het te leren is erin te vliegen, letterlijk dan. En zo gebeurde dat op 5 augustus 2009, op dag 2 van de cursus en dag 365 van onze reis, we voor de eerste keer het ongelooflijke gevoel mochten ervaren een vogel te zijn.

Laat ons zeggen dat het bij tijden best een zwaar leerproces was, zowel het leren vliegen (of liever, het leren landen en opstijgen) als het leren wachten (op goede wind en op onze fantastische maar druk bezette instructeur Richie), want wij als gejaagde Belgen (vooral goele :-) ) hebben soms nog altijd problemen om aan onze tijdsstress te ontsnappen.

Twee weken en meer dan dertig vluchten later, sloten we de cursus af met een heerlijke vlucht die langer dan een uur duurde... en met een half mankend lijf vol rotte plekken!

Caraiben, here we come - Taganga en Tayrona National Park

2009-08-05T16:48:00.000-07:00

Van Ushuaia tot noord-Colombia doorkruisten we 7357 km om eindelijk oog in oog te staan met de Caraibische Zee! En of die trip de moeite waard was! De temperatuur stijgt hoog boven de 30 graden, enkel nog flip flops te bespeuren, huidskleuren worden donkerder, hangmatten zijn alom tegenwoordig en alles gaat (nog) 10 keer trager.

Tanganga, een vissersdorpje in een mooie hoefijzervormige baai, is onze uitvalsbasis voor enkele onderwaterexploraties in het azuurblauwe water. Het lijken wel scenes uit de kleine zeemeermin, want 22 calamares op een rij doen een dansje vlak voor onze neus. Bert noteert zijn 50ste duik in zijn logboek.

Geladen met hangmat en zwembroek trekken we naar Tayrona National Park, waar we Robinson Crusoe achterna gaan. Slapen in hangmatten onder de palmbomen met gevaar voor vallende kokosnoten en plotse regenbuien, mango´s verzamelen, de oermens in ons bovenhalen om zonder machete kokosnoten te openen, beetje zwemmen, beetje snorkelen en vooral heel veel niks doen.

Met glans op nummer 1: Barichara

2009-08-05T16:43:00.000-07:00

In de buurt van San Gil zijn veel dorpjes met gelijkende namen. We springen bijna op de bus naar Bucaramanga maar net op tijd beseffen we dat we eigenlijk Barichara willen bezoeken. Velen beweren het te zijn, maar hier in Barichara vonden we het mooiste dorpje van Zuid-Amerika. Achter elke hoek komt een prachtig met kinderkopjes geplaveid straatje tevoorschijn, omringd door witte huizen met prachtige patio´s en dat alles met uitzicht over een prachtige vallei.

Adrenaline-kicken in San Gil

2009-07-28T15:53:00.000-07:00

San Gil is de place to be voor adrenaline-junkies. We gaan hydrospeeden (op een bodyboard met zwemvliezen de rivier af) op de rivier die momenteel wat laag staat maar toch, bij elke stroomversnelling krijgen we ons slokje water wel binnen.

Op zoek naar meer gaan we diezelfde namiddag van de grond met een parapente, weliswaar een tandem, en zweven we zonder enige moeite boven de oneindige tabakplantages. Na valschermspringen, deltavliegen en nu ook parapente zijn we helemaal in de ban van de vliegmogelijkheden en steken we meteen ons licht op over een cursus parapente...

.
Het stadspark bezoeken is alsof je een sprookjeswereld binnenstapt met de "Ceiba´s" die een beetje op treurwilgen lijken maar dan in reuzenvorm.

Foto gedraaid? Nope :-)

Terug in de tijd in Villa de Leyva

2009-07-28T15:49:00.000-07:00

Villa de Leyva is een dorpje waar de tijd is blijven stilstaan (in de week, in de weekends komt heel Bogota naar hier) , de huisjes even wit en de straatjes even hobbelig gebleven zijn. Prima voor een slenterdagje en een lekker etentje met uitzicht op de grootste plaza van Colombia. Als dessert krijgen we er nog een onweer gratis en voor niks erbij!

Bogotadooknog

2009-07-28T15:28:00.000-07:00

Bogota is vooral een rare stad. Het historisch centrum is, op het hoofdplein na, een vervallen verzameling van gebouwen die er 20 jaar geleden waarschijnlijk veel mooier uitzagen dan nu.

Absoluut pluspunt zijn wel de indrukwekkende musea. Zo is er het Museo de Oro, waar we na enkele uurtjes rondlopen bijna gehypnotiseerd buitenkomen door al dat blinkend goud. Botero mag dan wel van Medellin afkomstig zijn, het museum hier is een prachtige verzameling van volumineuze figuren op doek en in beeldvorm. Het opmerkelijkste aan het politiemuseum (buiten dat het een dakpan heeft waar het bloed van Pablo Escobar opkleeft, na te zijn neergeschoten door een "moedig" en "kordaat" optredende politie, hun woorden) is dat het omringd is met winkeltjes waar iedereen zich een volledige "officiele" politie-outfit kan aanschaffen, badge incluis.
We pikken nog een gratis Andy Warhol tentoonstelling mee en zo is ons vatje cultuur weer vol.

We maken nog een uitstap naar een zoutgroeve waar ze de zotste plaats hebben gevonden om een kathedraal neer te zetten (lees uigraven). Meer dan 200 m onder de grond lopen we door torenhoge zalen van puur zout.

De grafbewakers van San Augustin

2009-07-21T16:49:00.000-07:00

"De rit naar" is er weer eentje die in de top 5 van meest memorabele mag. 6 uur lang rijden we over een paadje waar hobbel de bobbel niet meer van toepassing is, maar waar we echt een helm nodig hebben om deze rit heelhuids te overleven. We springen enkele keren een halve meter hoger tot tegen het plafond van de bus.

Maar elke put en bobbel in de weg was het waard om hier te geraken. San Augustin is immers de streek waar honderden beelden zijn teruggevonden, elk verschillend en sommigen tot 7 m hoog. Veel weet men niet over deze mysterieuze beelden, alleen dat ze ergens rond Christus werden vervaardigd als beschermers van de doden. We lopen uren rond in de archeologische sites en verkennen de omgeving (op zoek naar beelden natuurlijk) per jeep en te paard, we krijgen er niet genoeg van.

Onze beleving van dit gezellige dorpje (en Colombia ) wordt nog intenser door de goede zorgen van Mario en zijn vrouw die ons enkele dagen zo in de watten leggen dat we zelfs de afschuwelijke verflucht in onze kamer vergeten...

Het is een kleine wereld merken we (weeral), we lopen Edel tegen het lijf met wie we 11 maanden geleden een koude Mongoolse Ger deelden...

Het oogverblindende Popayan

2009-07-21T16:40:00.000-07:00

Na enkele dagen reizen in Colombia sluiten we het toeval uit en is het een feit: Colombianen zijn ongelooflijk warme en hartelijke mensen. Echt overal doen we vriendschappelijke babbeltjes, lachen mensen ons vriendelijk toe of waarschuwen ons voor onveiligere buurten, iets dat we toch wat misten in Ecuador (en Peru).

Popayan is de witte parel van Colombia en doet die naam eer aan. De blauwe hemel en de felle zon maakt dat rondslenteren in deze stad langs de mooie felwitte gebouwen letterlijk oogverblindend is!

We proberen meteen de locale lekkernijen en proeven dat het goed is. Colombia smaakt naar meer...

Een blitzbezoek aan Ipiales

2009-07-21T16:35:00.000-07:00

Nog maar net over de grens en al meteen sightseeing geblazen... De kerk die we bezoeken in de buurt van dit grensstadje is niet zomaar een kerk, gebouwd op een brug over een diepe vallei, heeft deze kerk een van de spectaculairste settings die we al gezien hebben.

Het is een bedevaartsoord voor vele Colombianen en voor ons een soort van kruistocht met onze zware rugzak door de stijle afdaling en de (natuurlijk) daarop volgende beklimming en dit na een zware (busrit) nacht...